Logo nieuwsbode-zeist.nl


A'dam meets Austerlitz

"Hallo, is er iemand thuis?" Ik was in de tuin en hoorde een vreemde stem roepen. In Austerlitz kennen we onze buren en onze vrienden en de vrienden van onze buren en daar weer de vrienden van, dit was serieus een onbekende! Omdat ik lichte wanhoop meende te horen, liep ik naar de poort die onze achtertuin van het grote donkere bos scheidt.

Een jonge vrouw (eigenlijk wil ik meisje zeggen) op een OV fiets stond op het fietspad, dat de tweede scheidslijn met het grote donkere bos vormt. Onmiddellijk opluchting in haar ogen nu ze "iemand thuis" trof. Haar maatje (eigenlijk wil ik jongen zeggen), ook met OV fiets, stond 10 meter verderop. Meisje deed het woord. Ze waren aan het fietsen van Amersfoort naar Austerlitz en kwamen he-le-maal uit Amsterdam (met het OV) en nu was de trapper van de fiets van jongen er zomaar afgevallen.

"Hebben jullie een échte voordeur met een bel?"

Het toeval wil dat ik een echtgenoot heb die thuis was, heel erg van sleutelen houdt, helaas niet van fietsen maar wel weer een hulpvaardige inborst heeft. Dat is waarschijnlijk de reden dat fietsen op de een of andere manier altijd precies achter ons huis kapot gaan: spatborden, kettingkasten, jasbeschermers, banden, alles kan en gaat kapot achter ons huis. Terwijl echtgenoot gereedschap en boutjes zocht, deed ik in de tuin een drankje en een kort interview. Ze waren studenten aan de lerarenopleiding Maatschappijleer in Amsterdam op excursie, en al uren aan het fietsen op weg naar het Egyptische monument (ik nam aan de Pyramide van Austerlitz).

Meisje was duidelijk onder de indruk van het bos en de woeste binnenlanden. Dat we zo verschrikkelijk afgelegen woonden, was er wel een bakker, een zwembad, scholen en vooral, een kapper? Er zaten namelijk allemaal dieren! in haar prachtige lange krullen, haar gezicht vertrok bij het idee. Ik probeerde haar enigszins gerust te stellen en vertelde over de voorzieningen in Austerlitz ("een Dorpshuis, écht? wat ouderwets!") en dat het nooit grote dieren konden zijn wanneer ze in haar haar zaten. Ze leek niet werkelijk gerustgesteld, en vertelde dat de bergen in Amsterdam niet hoger reiken dan de verkeersdrempels en het daarom zo zwaar fietsen was.

Inmiddels had echtgenoot de trapper weer aan de fiets gekregen en verschenen er nog 2 aspirant leraren, die het heuglijke nieuws kwamen vertellen dat de Pyramide niet in het dorp Austerlitz staat, maar dat er wel prima ijs te krijgen is. Vol goede moed vertrok het stel, na uitbundig bedankt te hebben voor de hulp.

Bij de poort draaide meisje zich nog één keer om: "is dit eigenlijk de voorkant van jullie huis?", en op mijn nee: "hebben jullie een échte voordeur met een bel?". Ik vind de excursie Maatschappijleer nu al geslaagd, of ze de Pyramide nou wel of niet bereikt hebben. Amsterdam did meet Austerlitz!

8 reacties
Meer berichten