Logo nieuwsbode-zeist.nl


Te paard!

Column Carol Dohmen

Op een regenachtige zaterdag stond ik om 10 uur 's ochtends aan de poort van het Nationaal Militair Museum voor het historisch spektakel Te paard! Vergezeld door manlief, die niet zo van de paarden is maar die ik had weten te verleiden met het tentoongesteld ijzeren materiaal: tanks, vliegtuigen, kanonnen en wat een man zich verder nog kan wensen.

We nestelden ons behaaglijk op de natte, betonnen tribune, daartoe uitgenodigd door een onzichtbare presentator die ons namens de directrice van het museum hartelijk welkom heette. Ik dacht dat de titel directrice alleen nog was voorbehouden aan Dicken's achtige vrouwen die de scepter over een bewaarschool zwaaien, maar wellicht dat vrouwen die op militair geschut passen zich ook zo mogen noemen.

Het spektakel begon met een garnizoen Romeinen die Astrix en Oblix hadden ontmoet. Drie! dappere krijgers hadden de arena weten te bereiken. De Romeinen verdienen postuum een innovatieprijs voor de uitvinding van het zadel, ware het niet dat ze op het punt comfort buitengewoon slecht scoren. Alleen al daarom vond ik het een stoere show.

De Mongolen maakten het comfortabel met stijgbeugels (handig om op te stappen), een uitvinding die me voor ridders, die onder de vrolijke tonen van Floris kwamen aanstormen, absolute noodzaak lijkt. Niettemin werden zij vergezeld door knapen in een groene maillot met een Ikea opstapkrukje! Een anachronisme dat de presentator welwillend door de vingers zag.

Opeens leken de schermutselingen zich naar de tribune te verplaatsen. Terwijl de gele rijders hun kanonnen de arena in sleepten, benam een zichtbaar geïrriteerde vrouw aan de rand van de tribune het uitzicht van andere mensen. Haar zicht werd weer belemmerd door kinderen en er volgde een uitwisseling van zienswijzen die in een Zuid Europees parlement niet zou misstaan. Bij de scheldkanonnade in het publiek verbleekte de op handen zijnde oorlog in de arena, maar gelukkig koos de vrouw ervoor de strijd om het beste zicht in te ruilen voor de strijd om het gelijk: ze ging een suppoost halen. Dat duurde nogal, dus konden wij rustig van het lossen van enkele kanonsschoten genieten.

Inmiddels begon manlief ongeduldig over het beton te schuiven, de billen werden beurs en het oude ijzer riep. Tijd om te gaan, ook Te paard! gedijt de liefde bij geven en nemen.

reageer als eerste
Meer berichten