Love my little pony

column door Carol dohmen

Heeft u ook het gevoel dat het alweer eeuwen 2019 is? Sleept u zich ook voort naar 2020 in de ijdele hoop dat het dan beter zal gaan? Het jaar ging fris en beloftevol van start, met het nodige gedoe weliswaar, maar we hadden hoop. In de tweede nacht verdronk die jammerlijk door een heuse natuurramp in onze wateren. 270 zeecontainers kieperden van een schip, zo hup, de Waddenzee in. Het was de nacht waarin het woord 'troep' een hele nieuwe duiding kreeg.

Spokesman van het eerste uur Albert de Hoop (gelukkig kun je je altijd ergens aan blijven vasthouden) wist al jaren dat die krengen niet goed vast staan en beschreef met lede ogen wat er ging gebeuren. Het was vooral de inhoud van die containers die voor troep ging zorgen. Hij wees er fijntjes op dat het voor het kwetsbare ecosysteem op de Waddenzee geen moer uitmaakte of het autostoelen of my little ponies waren. Troep is troep. Dat men in Den Haag spijkers op laag water ging zoeken, restanten van een fik op het Scheveningse strand, doet daar niks aan af.

Ik moest daar even van bijkomen. Ik ben zoals u weet nogal dol op 'ponies', en ik zie ze natuurlijk ook liever niet op de zeebodem liggen. Of op drooggelegde zeebodem, u beter bekend als de Oostvaardersplassen, maar daarover een andere keer. De kwalificatie little pony is troep (dat woord bleef maar opduiken in de media) deed pijn aan mijn eigen kwetsbare egosysteem. Wat had ik die troep als kind graag gehad! Maar meneer de Hoop had gelijk en de dagen erop spoelde er elke dag nieuwe rommel aan wal. Ik zag beelden vol piepschuim (geen ponies trouwens) en van die idiote bordjes met 'love' en 'home' in het helmgras liggen. Dat is pas troep! Wie hangt zoiets op? Het is toch het toppunt van suf om een bordje met de woorden 'huis' te laten figuurzagen door een arm, waarschijnlijk analfabeet weeskind in Bangladesh, dat slaapt in een kartonnen doos, om datzelfde bordje na een zeereis van 3 weken boven de deur van je doorzonwoning te hangen. Zodat je je niet vergist en je per ongeluk in de groencontainer gaat slapen. Nee, híer is je huis en binnen is liefde. Ik heb echt nauwelijks hoop meer.

Gelukkig zijn er ook stappen vooruitgezet. Zeist heeft een gebiedsverbod uitgeschreven voor Klaas Dijkhof, onze slimme Brabander die zo lekker direct uit de hoek kan komen. Hij kan thuisblijven met zijn ballonnetjes, ga lekker met je buurkinderen spelen… Of samen met Mark raddraaiers in elkaar slaan. Zou de sfeer anders zijn geweest wanneer die twee vroeger met little ponies hadden gespeeld? Misschien ligt er ergens nog zo'n bordje 'love' of misschien 'hope' tussen het helmgras. Stuurt u het namens mij naar Den Haag? Liever niet per schip.

Meer berichten