Zeist is 2 minuten stil tijdens Dodenherdenking. Toespraak burgemeester J.J.L.M. Janssen. FOTO: Mel Boas
Zeist is 2 minuten stil tijdens Dodenherdenking. Toespraak burgemeester J.J.L.M. Janssen. FOTO: Mel Boas (Foto: Mel Boas)

Toespraak burgemeester Koos Janssen

Dodenherdenking 4 mei 2019 Walkartpark Zeist
"In vrijheid leven betekent dat we elkaar vrijheid geven"

Zeist - Burgemeester Koos Janssen:

"Vanavond. Hier. Op deze bijzondere plek in Zeist. Staan we stil. En zetten we de eerste stap. De eerste stap op weg naar 75 jaar bevrijding in Nederland.

Op 12 september 1944 werden de eerste Nederlandse gemeenten bevrijd. In het zuiden van ons land. Eijsden, Mesch, Mheer en Noorbeek. Op 13 en 14 september volgde Maastricht.

Het zou nog tot 7 mei 1945 duren voordat ook Zeist werd bevrijd. Tijdens dat laatste oorlogsjaar zocht een grote stroom vluchtelingen, uit Arnhem en Wageningen, hun toevlucht tot onze gemeente. De Hongerwinter volgde. Het waren maanden vol angst, verdriet én hoop.

We staan aan de vooravond van talloze herdenkingen van bevrijding in Nederland, dit jaar en volgend jaar. Jong en oud zijn hier samengekomen om samen te zijn. Vrijheid is van en voor alle generaties.

Vanavond staan we stil. Vanavond zijn we samen stil. Om te herdenken. Terug te kijken. Te beseffen hoe het is om te leven in tijden van oorlog. Dat maakt stil. En dat maakt het besef hoe kostbaar onze vrijheid is groot.

Vrijheid gaat óók over vandaag. Vrijheid is een voedingsbodem. Gevoed door de gebeurtenissen uit het verleden. En voedend voor ons leven vandaag de dag.

Vrijheid is iedere dag weer de moeite waard om over na te denken. Want: wat is vrijheid? En hoe leven we samen in vrijheid?

Is vrijheid dan alleen dat er geen oorlog is in ons land? Nee. Vrijheid gaat verder. Vrijheid gaat ook over je vrij voelen. Mentale vrijheid. Gevoelde vrijheid.

Ook in Nederland. Ook in onze gemeente Zeist. Zijn er mensen die verlangen naar vrijheid. Vrij te zijn van hun zorgen. Zorgen omdat ze alleen en eenzaam zijn. Zorgen omdat ze zich geen onderdeel voelen van onze samenleving. Zorgen omdat ze zichzelf niet durven te zijn. Niet gehoord. Niet gezien. Mensen die snakken naar een leven in gevoelde vrijheid. Vrij om het leven te leiden dat ze zo graag willen.

Onze samenleving is een huis. Een huis met heel veel kamers. Voor iedereen een eigen plek. En heel veel ruimtes: om elkaar te ontmoeten, om samen te leven. Samen leven in vrijheid gaat over je ergens thuis mogen voelen. En een ander, die anders is, een thuis te mogen bieden.

En als we dan samen leven in dat grote huis. Hoe doen we dat?

Gaat het dan over verdraagzaamheid? Verdragen dat er ook anderen zijn? En toch de deur dicht houden? Ik hoor je wel, maar ik zie je niet...

Of gaat het over aanvaarding? Aanvaarden dat een ander er ook is. De deur open zetten. Het verschil de ruimte geven. Een ander horen én zien.

En die ander misschien wel eens iets te vragen. Te vragen wat voor die ander belangrijk is. In zijn of haar leven. Te vragen wat de ander nodig heeft om te leven in gevoelde vrijheid. Om daarna stil te zijn. Zodat de ander in die stilte de ruimte krijgt om te spreken.

Misschien is het grootste gebaar van vrijheid wel dat we onze vrijheid benutten om zo nu en dan stil te zijn. De ander ruimte te geven. Ruimte om het leven vorm te geven zoals hij of zij dat graag wil.

In vrijheid mogen leven betekent dat we elkaar vrijheid geven. Vandaag. Nu. Met in herinnering dat wat is geweest.

Columniste Bouma zei het zo mooi:

Laten we iets schaars van waarde; onze vrijheid; eren met iets schaars van waarde; Stilte.

Stilte geeft ruimte. Ruimte aan vrijheid. Voor iedereen.

Meer berichten