Lenig brein

Foto: Ellen Teunissen

Column Carol Dohmen

Om de synapsen in onze grijze massa lenig te houden is het belangrijk aan hersengymnastiek te doen. Puzzelen schijnt te helpen om tot op hoge leeftijd zelf uw belastingaangifte in te vullen of tenminste uw naasten te blijven herkennen. Ik haat sudoku's, maar ik ben ervan overtuigd dat goochelen met woorden ook werkt. Bovendien, de actualiteit zorgt voor een nimmer aflatende stroom nieuwe, frisse woorden, terwijl alle getallen al bestaan.

Vlieg- en vleesschaamte zijn van die nieuwe termen die mijn hersenen laten dansen. Dat komt omdat ik er altijd een filmpje bij cadeau krijg. Ik zie dan iemand die, met het schaamrood op de kaken in een veel te krap stoeltje van een budgetvliegmaatschappij, zichzelf kwelt met de vraag of het varken, waarvan het worstje uit zijn sauzijnenbroodje (tegen meerprijs) is gedraaid ook last had van gebrek aan beenruimte. En wat meer CO2 uitstoot: een kilometer chartervlucht of worst.

Door al die filmpjes is het druk in mijn hoofd, dus ik bedacht dat ik maar weer eens literaire meesterwerken moest gaan lezen: veel mooie woorden maar de bijbehorende film is al door iemand anders bedacht. Omdat de lokale journalistiek niet genoeg opbrengt om al die boeken zelf aan te schaffen, werd ik lid van de bibliotheek. Dat was in een handomdraai via internet geregeld en vol verwachting fietste ik met een grote tas naar de Markt om mijn pasje af te halen en me te gaan laven aan een zee vol welluidende zinnen, netjes geordend in een verhaal. Ik trof meteen een mevrouw achter een desk vol boeken. Ik groette haar vriendelijk, ze knikte terug en ging verder met haar telefoon, waarop ze met één vinger een belangwekkend bericht leek te toetsen. Nu ben ik gewend netjes te wachten tot het dienstverlenend personeel privézaken heeft afgerond, dus ik speelde rustig wat filmpjes in mijn hoofd af. Tot mijn grote verbijstering klapte de vrouw op een gegeven moment haar telefoon dicht, stopte hem in haar handtas, draaide zich om en liep weg.

Vertwijfeld keek ik naar een andere balie waar 'informatie' boven stond, ook met een mevrouw, ditmaal achter een monitor. Ze beantwoordde mijn groet net iets enthousiaster dan de eerste vrouw, maar hield zich verder uitsluitend met het toetsenbord bij het beeldscherm bezig. Ze klikte iets weg, nam een stapel boeken onder haar arm en terwijl ik mijn mond opende, stapte ze eveneens zonder iets te zeggen uit beeld. Sprakeloos bleef ik achter en begon te dwalen tussen de eindeloze rijen met boeken, die me ook al hun rug toegekeerd hadden. Plots zag ik een groot hoekig bord met de verlossende tekst 'u bezoekt de bibliotheek nu tijdens zelfbedieningsuren'. Geen service, geen pasje, geen boeken. Ik fietste met een lege tas naar huis, checkte de website van de bieb en zag dat het inderdaad bij de openingstijden vermeld stond. Niet goed gekeken, gevalletje trage synaps. Van lezen kwam niks meer, maar als troost kwam ik op een nieuw woord: verwarringsschaamte.

Sorry dames in de bieb. Misschien moet ik toch maar aan de sudoku.

Meer berichten