Foto: Ellen Teunissen

Dohmen draaft door: De essentie

  Nieuwsflits

‘Het was een raar jaar‘ is de weinig verhelderende samenvatting die ik overal hoor over de tijd tussen 1 januari jl. en het naderende einde. Het einde van het jaar wel te verstaan, niet van ons allen. Zó dodelijk is het virus nou ook weer niet. Ons einde als mensheid gaat wat meer tijd nemen. Tijd die we het beste kunnen besteden aan wat essentieel is in het leven. En daarbij is het virus ons behulpzaam. Het virus levert namelijk wél verhelderende inzichten op in de zaken die ertoe doen.

In maart vonden we (na zelf in leven zien te blijven) de mensen in de zorg het allerbelangrijkste. Zó belangrijk dat we ze wel 500 euro wilden geven voor al hun schijnbaar onuitputtelijke goede zorgen. Maar we vinden bureaucratie ook belangrijk en nemen flink de tijd om te bepalen wie die fooi gaat krijgen. Want we vinden willen niemand tekortdoen, maar vooral geen onverdiende beloning geven.

We bleken het superbelangrijk te vinden om met onze muffe neuzen de natuur in te trekken, maar ook essentieel om diezelfde natuur om te katten tot recreatie- en pretpark, voetbalveld en snelweg. Naarmate het jaar vorderde bleken steeds meer dingen onontbeerlijk. Je schoonmoeder knuffelen op je bruiloft, met het hele gezin op vakantie naar het buitenland, naar kantoor gaan, een huisdier nemen, een make-over van je huis én van je tuin, de kans krijgen je ledematen eraf en je trommelvliezen aan gort te knallen met oudejaarsnacht, politieke partijen op en te gronde richten, zingen, naar de kerk gaan, zingen terwijl je in de kerk bent. Allemaal belangrijk. En als klap op de inmiddels verboden vuurpijl: de rompertjes van de Hema.

Toen het land vorige week opnieuw op slot ging, werd de ware essentie van het leven duidelijk in een gesprek dat ik op de autoradio hoorde. Alleen winkels die essentiële spullen verkopen mochten open. Dan wordt het overzichtelijk. Dacht ik. Een woordvoeder van de onderneming die levensreddende tompoucen en taarten verkoopt, schetste met een onderdrukte snik in haar keel de hel waar jonge ouders doorheen gaan wanneer de Hema is gesloten. “Je zult maar”, klonk het gesmoord uit de luidsprekers, “net een kindje hebben gekregen. Dan is het zó essentieel dat je elk moment naar de winkel kunt rennen om een nieuw rompertje te kopen. Daar groeien die kleintjes elke week uit. Je moet er toch niet aan denken dat dat niet kan.”

Ik kreeg oprecht de neiging mijn auto in een greppel te rijden en mezelf in de airbag te smoren bij het horen van zoveel leed in de wereld. Ik kón niet meer. Ik heb mezelf al vaak existentiële vragen gesteld, en af en toe vond ik een antwoord waar ik een tijdje mee vooruit kon. Geheel op het verkeerde been heb ik door het leven gehinkt, want nu blijkt de onthutsende zin van het leven een rompertje van de Hema te zijn. En die is nu dicht.

Lieve mensen, het is geen wonder dat we allemaal uitgeput en kapot zijn. Wat hebben we hard ons best gedaan dit jaar, wat zijn er veel dingen belangrijk. Ik maak toch een keuze en wens u allen gezonde dagen en een veilig heenkomen in 2021. Ik zou er niet raar van opkijken als we elkaar daar weer mogen ontmoeten.

Carol Dohmen

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden