Dohmen draaft door: Inflatie


Foto: Ellen Teunissen

Dohmen draaft door: Inflatie

  Nieuwsflits

Terwijl in diverse steden in Nederland de kasseien weer door de lucht dreigden te vliegen, Prinses Beatrix in huiselijke kring haar verjaardag vierde (zou ze net als iedereen de regels opportunistisch toepassen en bij Willem, Max en de meiden taart gaan eten, of maakt onze Koning in zijn eentje zijn opwachting bij moeders kasteel?), vredelievend Nederland weer de natuur introk en een enkele waaghals over één nacht ijs ging, zocht ik zondagmiddag een lichtpuntje in Duistere Tijden. Is het u ook opgevallen dat we allemaal zeggen dat we ‘in coronatijd’ leven? Dat is best opmerkelijk, Spaanse- of Mexicaansegrieptijd kom je nergens tegen. Pokkentijd dan weer wel, maar dat refereert naar een ellendige tijd van een individu en niet naar een tijdperk van wereldwijde malaise.

Via coronatijd is het bruggetje naar oorlogstijd en spertijd snel gemaakt en dat bruggetje wordt door heel wat mensen druk bezocht. En hoewel ik ook weleens een krachtterm gebruik (als er een paard op je teen gaat staan is je innerlijke bootwerker meteen wakker) word ik een beetje akelig van de terminologie die door sommige tegenstanders van de coronamaatregelen wordt gebruikt. Dictatuur, politiestaat, totalitarisme, de superlatieven liegen er niet om. Overdrijven maakt de zaak duidelijk, zeker, maar volgens mij leven we al een poosje in woordinflatietijd. Bij woordinflatie gebruik je een woord met een originele betekenis, maar hetgeen vandaag de dag met dat woord bedoeld wordt, lijkt steeds minder op het origineel. In een dictatuur heeft één persoon of één politieke partij alle macht. Rusland komt een aardig eind in de richting. Iemand gezien hoe ze daar met politieke tegenstanders en demonstranten omgaan? Maar Nederland? Er hebben zich 89 politieke partijen ingeschreven voor de komende verkiezingen, 89!! Dat is on-dictatoriaal idioot veel, net zo idioot veel trouwens als het aantal maten dat een zeker merk T-shirts voor mannen claimt te hebben. 17!! Dat is de hel, als je daar als man een shirt moet kopen! De meeste mannen vinden het al ingewikkeld genoeg om onderscheid te maken tussen klein, gemiddeld en groot. Hoe gaan die hun weg vinden in een winkel met 17 maten kleding? Het antwoord is natuurlijk: digitaal.
Gedreven door nieuwsgierigheid (en nog steeds op zoek naar een lichtpuntje) bezocht ik de website. In het verhaal over het ontstaan van deze matenoverdaad wordt de woordinflatie niet geschuwd. Het vertelt over de verschrikkingen in het leven van een onschuldige man van wie het shirt om zijn lijf lubbert, en erger nog, de ijskoude kwelling van een shirt dat uit een broek omhoog kruipt. Je vraagt je af hoe het mogelijk is dat mannen al die tijd überhaupt gefunctioneerd hebben in de meedogenloze greep van hun te krappe, wijde, korte of lange shirts. Het antwoord op al deze ellende was een shirt in 17 maten. Met het invoeren van een paar simpele gegevens heeft elke man toegang tot zijn perfecte hemd. De marteling is voorbij. Met wat goede wil kun je er een lichtpuntje in zien. 17 maten, 89 partijen. De kasseien bleven zondag uiteindelijk in de straat, gesprekken kwamen op gang. Nu nog stoppen met de woordinflatie.

Carol Dohmen

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden