Dohmen draaft door: Vastigheid graag


Foto: Ellen Teunissen

Dohmen draaft door: Vastigheid graag

  Nieuwsflits

Bent u er ook zo klaar mee? Dat je niet meer weet waar je aan toe bent? Dat je het ene weekend op de Slotvijver kunt schaatsen en het weekend erop alweer voorzichtig de eerste zwemslagen op het Henschotermeer uitprobeert? Dat je de ene week als Zeist onverkwikkelijk in het nieuws komt vanwege een politicus die zijn eigen spelletje is ingezogen en daarbij helaas het contact met het betamelijke heeft verloren, terwijl de andere week een landelijk politicus ons (ik sluit voor de gelegenheid alle inwoners van de gemeente Zeist even in) roemt vanwege het bestaan van een zorgcoöperatie in Austerlitz waar mensen op een laagdrempelig-georganiseerde manier elkaar helpen en van de nodige zorg voorzien?

Voor wie recentelijk vooral van de wisselende weersomstandigheden heeft genoten en de media heeft gemeden (wat mij persoonlijk steeds meer begint te trekken) een korte toelichting. Een lokaal politicus reed een scheve schaats, een soort Wopke-rondje zeg maar, op social media. Met nepprofielen op Facebook probeerde hij het debat over de toekomst van Zeist te beïnvloeden. Zeker niet fraai, ik was ook een vriendin van één van zijn creaties en heb me daar een tijdje onplezierig over gevoeld. Maar het systeem heeft gewerkt, hij is ontmaskerd en heeft de consequenties van zijn daden onder ogen moeten zien.

Het kan vriezen, het kan dooien

Met de bagger die over hem werd uitgestort kun je de hele Slotvijver dempen; de tijd dat we dingen liefst genuanceerd met elkaar bespraken ligt alweer een poosje achter ons. Maar gelukkig was daar Gert-Jan Segers, die bij omroep Max een minuut de tijd kreeg om zijn verkiezingsprogramma uit de doeken te doen. Kort samengevat ging dat erover dat hij hoopt dat mensen (weer) voor elkaar gaan zorgen en als lichtend voorbeeld noemde hij Austerlitz-bij-Zeist. Dat moet voor sommigen toch wel even wennen zijn. Het is niet zo gek lang geleden dat je meewarig werd aangekeken als je aan een Zeistenaar vertelde dat je in - of eigenlijk ‘op’ - het Ouwe Kamp woonde. Ik heb, en dit klinkt voor onze nieuwste inwoners vast ongeloofwaardig, indertijd vragen gekregen als ‘maar je verdient toch goed’ en ‘is dat een beetje te doen als buitenstaander’. Voor wie het wil weten: ooit verdiende ik best aardig en het is uitstekend te doen hier. Mijn punt is dat een mens steeds minder weet waar hij aan toe is. Het kan vriezen, het kan dooien, je vriendin blijkt niet te bestaan, net zomin als enige vorm van begrip of genade, en dan verschijnt uit het niets een vriendelijke Gert-Jan die ‘het rooie dorp’ dat Austerlitz ooit was, uitroept tot het zorgzaamste jongetje van de klas. Het is zo verschrikkelijk vermoeiend. Wij zijn daar als soort helemaal niet op gebouwd, elke dag een nieuw verhaal.

De werkelijkheid is dat we niet weten waar we aan toe zijn, er is niet één verhaal. We doen allemaal op onze eigen, onvolmaakte manier ons best daar iets van te maken, wat de een beter lukt dan de ander. Als we díe werkelijkheid omarmen, hebben we in elk geval weer iets om ons aan vast te houden. 

Carol Dohmen

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden