Foto: Ellen Teunissen

Dohmen draaft door: Red Zeist

  Nieuwsflits

Het redden van alles wat zwak, weerloos en hulpbehoevend is zit in ons DNA. Althans, dat denken we graag, want we pesten, slopen, moorden en vervuilen er ook graag op los. Maar daarmee bewijzen we onszelf weer een dienst: in het paradijs waar iedereen veilig, gezond en gelukkig is, valt er weinig te redden. Dan zou de halve mensheid met de armen over elkaar zitten, wat onvermijdelijk tot gedoe en irritatie zou leiden en het hele spel weer van voor af aan begint.

Daarom redden we wat er te redden valt. U kunt de planeet redden, dat is misschien enigszins abstract, maar het Wereld Natuur Fonds helpt u graag op weg. Dan is daar tropisch regenwoud dat gered dient te worden (in dat geval vervoegt u zich bij de club ‘Red het Regenwoud’). Kinderen, koala’s, walvissen, het koraal, ze hebben allemaal een organisatie achter zich staan om hen te redden. U, of eigenlijk uw geld, is meer dan welkom!

Voor wie dat te grootschalig en ver weg is zijn er concretere opties. De padden zijn weer aan hun jaarlijkse voorjaarstrek begonnen: word een paddenraper. Heeft u de lammetjes van het Drents Heideschaap bij de schaapskooi op Heidestein al gespot? Jazeker, het ras wordt bedreigd en moet gered worden. Is dat allemaal nóg te onpersoonlijk, dan is er nu iets waar u echt niet omheen kunt. Sinds een paar weken is er een beweging met de zeer nabije naam ‘Red Zeist’, georganiseerd door de Stichting Beter Zeist.

Ik wist eerlijk gezegd niet dat Zeist bedreigd werd. Ja, iets met een verstopte Voorheuvel, een levensbedreigende Slotlaan en een gapend gat in de begroting, maar dat is oud nieuws. Nadere bestudering van ‘Red Zeist’ leert dat het hier om het redden van het groene, dorpse karakter van Zeist gaat. Zeist gaat misschien serieus onderdeel van de metropool regio Utrecht worden. Huizen, zonneparken, windmolens, wellicht zelfs weer een tramlijn, alle stadse fratsen komen deze kant op als we niet uitkijken.

Nu leefde ik zelf lang in de veronderstelling dat Zeist een stad was. Dat komt omdat ik uit de turf ben getrokken en opgroeide in een klein dorp. Elke plaats met een V&D, C&A en een HEMA was in mijn jeugd een stad. Een plek waar je alleen heenging als je nieuwe kleren nodig had. En in zo’n stad woonden veel mensen. Dat is natuurlijk allemaal honderd jaar geleden en ik weet niet zo goed wat ik van Red Zeist moet vinden.

Het aantal woningen lijkt nogal mee te vallen: in 15 jaar tijd 15% erbij. Even ter vergelijking: in Austerlitz (door Beter Zeist aangeduid als een van ‘de andere dorpen’) krijgen we er in amper drie (!) jaar tijd 30% woningen bij. Er is gebouwd voor de eigen ouderen, de eigen aanwas, en voor aardig wat import. Of het dorpse karakter hiermee behouden blijft, zal de tijd leren. De bus krijg je er niet mee vol, kan ik alvast melden, het aantal Tesla’s en Jaguars neemt wel toe. Leuke, nieuwe en betrokken mensen levert het ook op, net als kindertjes voor de basisschool en klanten voor de lokale middenstand. En natuurlijk veel honden, die wonen ook het liefst in een dorp. ‘Op een dorp’, zeggen wij dorpelingen. De uitdaging voor Zeist lijkt mij te redden wat er te redden valt. Wat dat precies is, daar moeten we het in een democratisch proces met elkaar over hebben.

Carol Dohmen

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden