Foto: Ellen Teunissen

Dohmen draaft door: Concreet

  Nieuwsflits

De vraag van twee weken geleden - moet Zeist gered worden? - houdt de gemoederen bezig. Het uitblijven van een concreet antwoord was niet voor iedereen even draaglijk, maar zolang we niet met elkaar weten wát we precies willen redden, gaat dat antwoord er ook niet komen. Tot mijn verrassing verscheen er op sociale media wel een enquête met de vraag welke waarden er in Austerlitz gekoesterd moeten worden. Bij het tikken van dit stukje kon ik aanvankelijk de hele enquête niet meer terugvinden. Had ik een actieve herinnering aan iets wat er nooit is geweest? Maar het algoritme schoot me te hulp: het gaat over omzien naar elkaar, jong en oud die in harmonie samenleven en iets met rust en stilte. Een grote meerderheid is het daarover eens. Ik ook. Hugo de Jonge kwam persoonlijk poolshoogte nemen of dat in Zeist ook een beetje wil lukken. Ja, volgens mij hebben we een mooie, gedeelde waarde.

Een goed begin, en op het gevaar af opnieuw om een laffe mening te worden beschimpt, moeten we het er nog concreter over hebben wat omzien naar elkaar in de dagelijkse praktijk betekent, en hoe stil en rustig we het graag willen hebben. Het goede nieuws is dat we over die vragen weer op een terrasje kunnen delibereren. De glimlach op het gezicht van de beheerder van het dorpshuis in Austerlitz scheurde zijn gezicht zowat in tweeën: hij mocht eindelijk weer bier bestellen! Een concrete toevoeging aan de enquête: een essentiële dorpswaarde is samen bier drinken op het terras van het dorpshuis. Prosecco of een frisje rekenen we ook goed. Iedereen vóór toch? Want lieve mensen, laten we iets gaan drinken samen, het ziet er namelijk niet best uit.

Behalve de versoepelingen kondigde Rutte afgelopen week aan dat we aan het concrete begin van het einde staan. Een groter onheilstijding van overheidswege heb ik in mijn leven niet gehoord. Het begin van het einde! Natuurlijk, het meest concrete begin van het einde kent iedereen, dat is geboren worden. Lang of kort daarna gaan we allemaal dood. Onze geboorte is het meest concrete begin van het einde dat je je maar kunt voorstellen. Maar zó filosofisch was het allemaal niet bedoeld. Mark bedoelde het einde van de coronacrisis. Terwijl de schandalen uit het torentje harder lekken dan olie uit een kapotte tanker, gaat hij dat einde er nu even doorheen jassen. Om ons allemaal te motiveren maakte hij het superconcreet: ga lekker drinken op een terras tijdens mediterrane kantooruren en als het toch allemaal misgaat, mogen er 100 mensen op je begrafenis komen. Hij nam ook een voorschot op het einde der tijden: mocht de hemel alsnog naar beneden komen, dan gaat de hele vrolijke vlieger niet op.

De versoepelingen, die we vrezen en waar we zo hartstochtelijk naar verlangen, het is de ultieme balanceer-act. Balanceren tussen waarden die we belangrijk vinden: sociaal contact, een gezonde economie en medische zorg voor wie die dat nodig heeft. Ik vermoed dat de meerderheid het hier ook weer mee eens is. Laten we er dan ook voor zorgen dat de hemel niet naar beneden komt. Uw tips voor de concrete invulling daarvoor zijn welkom.

Carol Dohmen

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden